پژوهش های روانشناسی اجتماعی

چکیده مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل رابطه پریشانی روانی بر اساس حمایت خانوادگی ادراک‎شده، ارتباط بین‎فردی و گشودگی به تجربه با میانجی‎گری بخشش در مادران دارای فرزند دانش اموز به انجام رسید. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از حیث ماهیت، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل مادران دارای فرزند دانش اموز شهر ملارد و نمونه آماری برابر با 345 نفر بود که از کل مدارس شهر ملارد انتخاب گردید. روش نمونه‎گیری به صورت خوشه‎ای انجام گرفت. به منظور گردآوری داده ‎ها از پرسشنامه‎ی پریشانی روانشناختی کسلر (2002)، بخشش هارتلند (2005)، روابط بین‎فردی پیرس و همکاران (1991)، پرسشنامه شخصیتی نئو (1992) و مقیاس حمایت اجتماعی زیمتو همکاران (1988) استفاده گردید. به منظور تحلیل آماری از مدل معادلات ساختاری بهره گرفته شد. یافته‌ها:یافته ‎ها نشان داد که ضریب مسیر استاندارد حمایت خانوادگی ادراک‎شده، ارتباط بین‎فردی و گشودگی به تجربه در مادران دارای فرزند دانش اموزبه میزان 23/0،38/0 و 21/0 محاسبه شد که نشان گر معنادار بودن این روابط بود (01/0>P). و از سویی، بخشش دارای نقش میانجی ‎گری در رابطه حمایت خانوادگی ادراک‎شده، ارتباط بین‎فردی و گشودگی به تجربه با میانجی‎گری بخشش در مادران دارای فرزند دانش اموزبود (01/0>P). نتیجه‌گیری: نقش میانجی گری بخشش بر خلق پیامدهای مثبت روانی و کاهش پریشانی و آسیب­های روانی اثرگذار باشد. بر این اساس، به روان‎شناسان و مشاوران پیشنهاد می­شود که با توجه به نقش میانجی­گرانه بخشش، در حوزه درمان و آموزش از سودمندی بخشش بهره بگیرند.