اثربخشی برنامه آموزش کفایت اجتماعی بر بهبود رفتارهای جامعه پسند تیزهوشان کم پیشرفت
دوره 11، شماره 43، پاییز 1400، صفحه 123-140
https://doi.org/10.22034/spr.2021.284293.1644
سعید رضایی، علی وثوقی
چکیده مقدمه: رفتارهای جامعه پسند، اعمال هدفمندی هستند که به منظور رفاه دیگران انجام شده و بدون توجه به انگیزه فرد، تعریف می شوند؛ فلذا این پژوهش با هدف طراحی برنامه آموزشی کفایت اجتماعی بر بهبود رفتارهای جامعه پسند دانش آموزان تیزهوش کم پیشرفت انجام شده است. روش: روش گردآوری دادهها، از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان تیزهوش کم پیشرفت دوره متوسطه دوم در سال 99-98 بود. ازبین کل جامعه، تعداد 28 دانشآموز تیزهوش کمپیشرفت بصورت نمونه گیری هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمایش(14 نفر) و کنترل(14 نفر) به طور تصادفی جایگزین شدند. سپس گروه آزمایش طی ده جلسه متوالی برنامه مداخلهای کفایت اجتماعی را دریافت کردند. از پرسشنامه شخصیت جامعه پسند PSB(صفاری نیا و همکاران،1390) برای گردآوری داده ها استفاده شد. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل کواریانس چندمتغیره و اندازه گیریهای مکرر نشان داد که برنامه مداخلهای کفایت اجتماعی بطور معناداری(05/0= α) موجب افزایش رفتارهای جامعه پسند گروه آزمایش شد. نتیجه گیری: باتوجه به یافتههای حاصل، برنامه مداخلهای کفایت اجتماعی، میتواند به عنوان یک راهبرد آموزشی اثربخش برای بهبود رفتارهای جامعه پسند دانشآموزان تیزهوش کمپیشرفت، به کار برده شود.
طراحی برنامه مهارت های همدلی مبتنی بر شناخت اجتماعی و بررسی اثربخشی آن بر رفتار جامعه پسند کارکنان خدمات فرودگاهی
دوره 8، شماره 29، بهار 1397، صفحه 117-131
حمیدرضا نظام، سعید رضایی
چکیده مقدمه: تحقیق حاضر با هدف طراحی برنامه مهارتهای همدلی مبتنی بر شناخت اجتماعی و بررسی اثربخشی آن بر رفتار جامعهپسند کارکنان خدمات فرودگاهی انجام شد. روش: این مطالعه از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیة کارکنان خدمات فرودگاهی هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران شاغل در فرودگاه مهرآباد تهران بود. از بین کل جامعه تعداد 24 نفر به طور هدفمند از خدمات بار، انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل به طور تصادفی جایگزین شدند. در ادامه پرسشنامه شخصیت جامعهپسند (pbs) بر روی هر دو گروه اجرا شد. سپس گروه آزمایش طی هشت جلسه 60 دقیقهای، مداخلات مربوط به مهارتهای همدلی را دریافت نمودند. در حالی که اعضای گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکردند. یافته ها: نتایج حاصل از بررسی دادههای تحلیل کوواریانس چندمتغیره و اندازههای مکرر گرفته شده، نشان داد که برنامه طراحی شده در سطح 05/0= α موجب افزایش رفتارهای جامعهپسند در بین کارکنان خدمات فرودگاهی شد. نتیجهگیری: در مجموع یافتههای حاصل نشان داد که برنامه آموزش همدلی مبتنی بر شناخت اجتماعی، میتواند به عنوان یک راهبرد درمانی- مداخلهای اثربخش، برای بهبود رفتارهای جامعهپسند کارکنان خدمات فرودگاهی، به کار برده شود.