پدیدارشناسی نگرش مثبت به ازدواج در دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد
دوره 15، شماره 59، پاییز 1404، صفحه 111-128
https://doi.org/10.22034/spr.2025.512155.2097
فریبا طبخی، ماریه دهقان منشادی، یاسر رضاپور
چکیده مقدمه: در سالهای اخیر، تغییرات فرهنگی و اجتماعی بر نگرش جوانان نسبت به ازدواج تأثیر گذاشته و گاه موجب کاهش تمایل به ازدواج شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی پدیدارشناسی نگرش مثبت به ازدواج در دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد انجام شد. روش: این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، یک پژوهش کیفی از نوع پدیدارشناسی تفسیری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان دختر مجرد دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود. در این پژوهش از روش نمونهگیری هدفمند استفاده شد. مصاحبهها به صورت نیمهساختاریافته و عمیق انجام شد و گردآوری دادهها تا زمان اشباع نظری ادامه یافت؛ در مجموع، ۱۴ نفر مورد مصاحبه قرار گرفتند. برای تحلیل و تفسیر دادهها از شیوه تحلیل تفسیری کلایزی و دیکلمن استفاده شد. یافتهها: درمجموع از بررسی کدگذاریها و استخراج مضامین 5 مضمون اصلی، 14 زیر مضامین و 103 واحد معنایی حاصل شد. مضامین اصلی عبارت اند از: 1. نیاز به ازدواج و تشکیل خانواده 2. رشد فردی از طریق ازدواج 3. پیشرفت اجتماعی و مالی از طریق ازدواج 4. تأثیر خانواده و جامعه و 5. مسائل مذهبی. نتیجهگیری: نتایج نشان داد که این عوامل در شکلگیری دیدگاههای مثبت نسبت به زندگی مشترک نقش دارند. بر این اساس، برنامههای آموزشی و فرهنگی میتوانند در تقویت این نگرشها مؤثر باشند.
اثربخشی بازی درمانی آدلری بر مهارتهای اجتماعی کودکان دارای اختلال اضطراب اجتماعی: یک طرح سریهای زمانی
دوره 11، شماره 42، تابستان 1400، صفحه 1-16
https://doi.org/10.22034/spr.2021.259299.1604
فاطمه فلاح، یاسر رضاپور میرصالح، فاطمه بهجتی اردکانی
چکیده مقدمه: اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان اجتناب از روابط اجتماعی را در پی دارد و میتواند به نارسایی کنش اجتماعی در بزرگسالی منتهی شود. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی بازی درمانی آدلری بر مهارتهای اجتماعی کودکان دارای اختلال اضطراب اجتماعی انجام شد.
روش: پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح سریهای زمانی همراه با گروه کنترل بود. نمونه شامل 10 کودک مبتلا به اضطراب اجتماعی بود که با توجه به مصاحبه بالینی روانشناس و نمره برش در پرسشنامه اضطراب اجتماعی لایبویتز (1987) به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب شده بودند. کودکان به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و گواه تقسیم شدند و گروه آزمایش 8 جلسه بازی درمانی آدلری دریافت کرد درحالیکه گروه کنترل مداخله خاصی دریافت نکرد. سنجش با استفاده از پرسشنامه مهارتهای اجتماعی گرشام و الیوت (1990) در پنج مرحله پیشآزمون، جلسات دوم، چهارم، ششم و پسآزمون انجام شد و دادهها با استفاده از تحلیل واریانس همراه با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که بین میانگین نمرات گروه آزمایش و گواه در مهارتهای اجتماعی تفاوت ایجاد شده است (01/0>P ,52/63=F)؛ آزمون تعقیقبی بن فرونی نیز نشان داد، تفاوت نمره مهارتهای اجتماعی بین مراحل 1 و 3 (039/0=p) 1 و 4 (007/0=p) و همچنین 1 و 5 معنیدار است (002/0=p) درحالیکه این تفاوت در گروه کنترل وجود نداشت.
نتیجهگیری: بازیدرمانی آدلری بر مهارتهای اجتماعی کودکان دارای اختلال اضطراب اجتماعی اثربخش است و میتواند به عنوان یک درمان مکمل در کنار سایر درمانهای دارویی و روانشناختی به این کودکان ارائه شود.