پژوهش های روانشناسی اجتماعی

چکیده مقدمه: از عوامل فراگیر اجتماعی و فردی که توجه متخصصان بهداشت روانی را به خود جلب کرده، آسیب­به­خود می­باشد. هدف پژوهش حاضر، طراحی و آزمون الگویی از اثرات رفتار­های خودزنی است.
روش: روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود و ارزیابی الگوی پیشنهادی از طریق الگویابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS₂₆ و AMOS₂₄ صورت گرفت. تحلیل روابط واسطه­ای نیز از روش بوت استرپ در برنامه MACRO پریچر و هایز (2008) استفاده شد. جامعه آماری پژوهش کلیه زنان 15-25 سال شهر کرج در سال 1399 بودند که 500 نفر به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب شدند. برای سنجش متغیرهای پژوهش، از مقیاس آسیب­به­خود (سیگالاس و بیسواس، ۱۹۹۸)، افسردگی بک (بک، مندلسون، موک و ارباف، 1996)، ضربه عشق (دهقانی و همکاران،1389)، مهارت­های اجتماعی (ایندربیتزن و فوستر1992)، کنترل هیجان (راجر و نشوور، 1987)، خشونت نسبت به زنان (حاج‌یحیی، 1380)‌ و تصویر بدن (فیشر، 1970) استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج حاصل نشان داد که افسردگی، شکست عاطفی و تجربه خشونت پیش­بین­های خوبی برای رفتارهای خودزنی هستند. یافته­ها در بخش دوم نشان دادند که دشواری در کنترل هیجان، مهارت­های اجتماعی و نارضایتی از بدن در مدل نقش واسطه­ای دارند. نتایج نشان داد که مدل پیشنهادی برازش مناسبی دارد (RMSEA<0/1) و5/0 >(CMIN/DF
نتیجه‌گیری: این نتایج نشان دهنده تأثیر عوامل فرهنگی بافت و مهارت­های اجتماعی اهمیت ویژه­ای داشته و لازم است مراقبت­های همه جانبه­ای شامل ارزیابی عوامل فردی- خانوادگی و اجتماعی صورت پذیرد. در درمان زنانی که رفتارهای خودزنی دارند، تفاوت­ها و ویژگی­های عاطفی و اجتماعی و هیجانی توجه خاص شود.