پیشبینی حساسیت بینفردی بر اساس انتظارات زناشویی و تمایزیافتگی با نقش میانجی طلاق عاطفی در زنان تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی (ره) شهر یاسوج
دوره 16، شماره 62، تابستان 1405، صفحه 131-148
https://doi.org/10.22034/spr.2026.532619.2155
زاهده رحمانیان، مینا موحدیان
چکیده مقدمه: زنان سرپرست خانوار در مناطق محروم به دلیل مشکلات اقتصادی و روانشناختی، بیش از دیگران در معرض طلاق عاطفی و تعارضات زناشویی قرار دارند. هدف از پژوهش حاضر تعیین اثرات مستقیم و غیرمستقیم انتظارات زناشویی و تمایزیافتگی با نقش واسطهای طلاق عاطفی بر حساسیت بینفردی در زنان تحت حمایت کمیته امداد امام خمینی (ره) یاسوج بود.
روش: این پژوهش کاربردی و از نوع توصیفی - همبستگی و معادلات ساختاری است که با نمونهگیری در دسترس، روی ۲۰۰ زن تحت حمایت کمیته امداد یاسوج در سالهای ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۳ انجام شده است که از روش همبستگی، تحلیل مسیر و آزمون سوبل استفاده شد. در پژوهش حاضر از ابزارهای پرسشنامه حساسیت بینفردی بایس و پارکر (1989)، پرسشنامه انتظارات زناشویی امیدوار و همکاران (1388)، پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورون و فریدلندر (1998) و پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن و سیلور (1994) استفاده شد.
یافتهها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که انتظارات زناشویی و تمایزیافتگی تأثیرات معنادار مستقیم و غیرمستقیمی بر حساسیت بینفردی زنان تحت حمایت کمیته امداد امام خمینی (ره) یاسوج دارند. بعلاوه، طلاق عاطفی در رابطه بین انتظارات زناشویی و حساسیت بینفردی نقش میانجی معناداری دارد (اثر غیرمستقیم=061/0، اثر کل=243/0، 05/0>p). همچنین، طلاق عاطفی میانجیگر رابطه بین تمایزیافتگی و حساسیت بینفردی نیز بود (اثر غیرمستقیم=065/0، اثر کل=400/0) و این میانجیگری با آماره سوبل 016/2 تأیید شد (05/0>p).
نتیجهگیری: بنابراین، تقویت تمایزیافتگی و تعدیل انتظارات زناشویی با کاهش طلاق عاطفی، موجب بهبود روابط و حساسیت بینفردی در زنان سرپرست خانوار میشود. کیفیت روابط زناشویی حاصل تعامل عوامل فردی، بینفردی و سیستمی است و مداخلات روانشناختی باید رویکردی یکپارچه داشته باشند.
اثربخشی برنامه فرصتهای کوانتوم بر شخصیت جامعه پسند و حساسیت بین فردی در دختران نوجوان دارای مشکلات بیرونی شده
دوره 16، شماره 62، تابستان 1405، صفحه 149-172
https://doi.org/10.22034/spr.2026.532282.2151
امیر قمرانی
چکیده مقدمه: ضعف در ویژگیهای شخصیت جامعهپسند، و همچنین حساسیت بینفردی، از مشخصه های نوجوانان با مشکلات رفتاری بیرونیشده است. برنامه فرصت های کوانتوم مداخلهای است که توسط وزارت کار ایالات متحده و بنیاد فورد با هدف آموزش مهارتهای اجتماعی و مقابله با مشکلات رفتاری طراحی شده است. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی تأثیر برنامه فرصتهای کوانتوم بر شخصیت جامعهپسند و حساسیت بینفردی در دختران نوجوان شهر اصفهان بود. این پژوهش بهصورت نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون با دوره پیگیری یکماهه بود. روش: در مطالعه حاضر، با روش نمونهگیری در دسترس با توجه به ملاکهای ورود، 44 نفر از دختران با علائم مشکلات رفتاری بیرونیشده شهر اصفهان در دامنه سنی 12 تا 15 سال، انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. دختران گروه آزمایش در 8 جلسه 120 دقیقهای (هفتهای 1 جلسه) برنامه فرصت های کوانتوم را دریافت کردند. گروه کنترل هیچگونه مداخلهای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مشکلات رفتاری آخنباخ-فرم والد (2001) ، مقیاس شخصیت جامعهپسند لوئیس پنر(2002) و مقیاس حساسیت بینفردی بویس و پارکر(1989) بود. تحلیل دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر و با نسخهی 24 نرمافزار Spss انجام گرفت. یافتهها: نتایج حاکی از آن بود که در زیر مقیاسها و نمره کل شخصیت جامعهپسند و همچنین در زیر مقیاسها و نمره کل حساسیت بینفردی در گروه آزمایش تفاوت معناداری میان نمرات مرحله پیشآزمون، با نمرات مراحل پسآزمون و پیگیری وجود دارد(05/0P≤). نتیجهگیری: نتایج مطالعه نشان میدهد، میتوان از برنامه فرصتهای کوانتوم به عنوان مداخلهای برای بهبود رفتارجامعهپسند و حساسیت بین فردی در دختران نوجوان با مشکلات رفتاری استفادهکرد.
اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر سازگاری اجتماعی و حساسیت بین-فردی دانشآموزان مقطع متوسطه
دوره 7، شماره 27، پاییز 1396، صفحه 1-14
منصور بیرامی، تورج هاشمی، مجتبی عاشوری
چکیده مقدمه: دستیابی به هدفهای آموزشی و پرورشی با وجود آشفتگیهای عاطفی ـ سازشی امری مشکل و غیرممکن است، بنابراین پژوهش حاضر درصدد بررسی تأثیر آموزش تنظیم هیجان بر سازگاری اجتماعی و حساسیت بینفردی دانشآموزان بود.
روش: این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی همراه با پیشآزمون-پسآزمون با گروه آزمایش و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر تبریز در سال تحصیلی 96-1395 بود که به روش نمونهگیری تصادفی چند مرحلهای انتخاب گردیدند و براساس تکمیل پرسشنامه حساسیت بینفردی،30 نفر از دانشآموزان، انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. دانشآموزان هر دو گروه به سیاهه سازگاری اجتماعی برای دانشآموزان مدارس، پاسخ دادند. گروه آزمایش، به مدت دوازده جلسه، در معرض برنامه آموزش تنظیم هیجان قرار گرفت، سپس در مرحله پسآزمون، هر دو گروه به پرسشنامههای پژوهش پاسخ دادند. دادهها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تکمتغیره مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: نتایج نشان داد که آموزش تنظیم هیجان، باعث کاهش حساسیت بینفردی، در گروه آزمایش در مراحل پسآزمون شد. همچنین، میزان سازگاری اجتماعی در گروه آزمایش ،در مراحل پسآزمون، افزایش یافت و مقایسه میانگین نمرات پیشآزمون– پسآزمون تفاوت معناداری را نشان داد.
نتیجهگیری: باتوجه به اینکه آموزش تنظیم هیجانی میتواند باعث کاهش حساسیت بینفردی و ارتقای سازگاری اجتماعی دانشآموزان شود، بهتر است که در برنامهریزیهای آموزشی و پرورشی جنبههای عاطفی و هیجانی دانشآموزان مورد توجه قرار گیرد