تدوین مدل رابطه پریشانی روانی بر اساس حمایت خانوادگی ادراکشده، ارتباط بینفردی و گشودگی به تجربه با میانجیگری بخشش در مادران دارای فرزند دانش آموز
دوره 16، شماره 62، تابستان 1405، صفحه 207-225
https://doi.org/10.22034/spr.2026.548968.2187
انسیه بابایی، فهیمه طیبی سعادت، مژگان پورشفیع
چکیده مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل رابطه پریشانی روانی بر اساس حمایت خانوادگی ادراکشده، ارتباط بینفردی و گشودگی به تجربه با میانجیگری بخشش در مادران دارای فرزند دانش اموز به انجام رسید. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از حیث ماهیت، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل مادران دارای فرزند دانش اموز شهر ملارد و نمونه آماری برابر با 345 نفر بود که از کل مدارس شهر ملارد انتخاب گردید. روش نمونهگیری به صورت خوشهای انجام گرفت. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامهی پریشانی روانشناختی کسلر (2002)، بخشش هارتلند (2005)، روابط بینفردی پیرس و همکاران (1991)، پرسشنامه شخصیتی نئو (1992) و مقیاس حمایت اجتماعی زیمتو همکاران (1988) استفاده گردید. به منظور تحلیل آماری از مدل معادلات ساختاری بهره گرفته شد. یافتهها:یافته ها نشان داد که ضریب مسیر استاندارد حمایت خانوادگی ادراکشده، ارتباط بینفردی و گشودگی به تجربه در مادران دارای فرزند دانش اموزبه میزان 23/0،38/0 و 21/0 محاسبه شد که نشان گر معنادار بودن این روابط بود (01/0>P). و از سویی، بخشش دارای نقش میانجی گری در رابطه حمایت خانوادگی ادراکشده، ارتباط بینفردی و گشودگی به تجربه با میانجیگری بخشش در مادران دارای فرزند دانش اموزبود (01/0>P). نتیجهگیری: نقش میانجی گری بخشش بر خلق پیامدهای مثبت روانی و کاهش پریشانی و آسیبهای روانی اثرگذار باشد. بر این اساس، به روانشناسان و مشاوران پیشنهاد میشود که با توجه به نقش میانجیگرانه بخشش، در حوزه درمان و آموزش از سودمندی بخشش بهره بگیرند.
پیشبینی سرخوردگی زناشویی بر اساس تحریف شناختی، بخشودگی بین فردی و راهبردهای تنظیم هیجان ها در افراد متأهل
دوره 14، شماره 53، بهار 1403، صفحه 1-16
https://doi.org/10.22034/spr.2024.392643.1829
محمد باهر طالاری، نیلوفر میکائیلی، سیف الله آقاجانی، نرگس حبیبی
چکیده مقدمه: سرخوردگی زناشویی از مهمترین عوامل ایجاد مشکلات و پیامدهای منفی در بین زوجین است که میتواند منجر به طلاق شود. از این رو، بررسی عوامل مؤثر بر این متغیر اهمیت فراوانی دارد. هدف پژوهش حاضر، پیش بینی سرخوردگی زناشویی بر اساس تحریف شناختی، بخشودگی بینفردی و راهبردهای تنظیم هیجان در افراد متأهل بود. روش: پژوهش حاضر از نوع تحقیقات همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش، تمام افراد متأهل مراجعهکننده به مراکز سلامت شهرستان زنجان در سال 1400 بود. شرکتکنندگان در پژوهش با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای دو منطقه از مناطق مختلف شهرستان زنجان انتخاب شدند. دادهها با استفاده از مقیاس سرخوردگی زناشویی MDS، مقیاس تحریف شناختی بینفردی (ICDS)، پرسشنامه نظمجویی شناختیهیجان (CERQ-P) و پرسشنامه بخشودگی بینفردی جمعآوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS (نسخه ۲۴) با استفاده از تحلیل رگرسیون و ضریب همبستگی پیرسون در سطح معنی داری (05/0 P<) انجام شد. یافته ها: نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد که بین تحریفهای شناختی، بخشودگی بینفردی و راهبردهای تنظیم هیجان با سرخوردگی زناشویی، همبستگی چندگانه 0/41 وجود دارد (p<0/05). همچنین 17 درصد از واریانس سرخوردگی زناشویی توسط متغیرهای پیشبین به طور معناداری تبیین میشود (p<0/001). بخشش بین فردی دارای بیشترین سهم در تبیین واریانس سرخوردگی زناشویی است. نتیجهگیری: سرخوردگی زناشویی زوجین تحت تأثیر عوامل درونفردی و بینفردی مختلفی قرار دارد. از این رو، شناسایی عوامل تأثیرگذار بر سرخوردگی زناشویی و استفاده از نتایج آن به شکل کاربردی و مداخلهای، تأثیرات بسیاری بر بهبود روابط زوجین دارد.
پیشبینی رضایت زناشویی بر مبنای برونگرایی، همدلی زناشویی و بخشش زناشویی در زنان متأهل
دوره 13، شماره 51، پاییز 1402، صفحه 61-74
https://doi.org/10.22034/spr.2024.408676.1851
حسین طهماسبی، یداله خرم آبادی
چکیده
ﻣﻘﺪﻣﻪ: این تحقیق با هدف پیشبینی رضایت زناشویی بر مبنای برونگرایی، همدلی زناشویی و بخشش زناشویی در زنان متأهل صورت پذیرفت.
روش: در پژوهش حاضر از روش توصیفی-همبستگی از نوع رگرسیون استفاده شد. با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چند مرحله ای، 840 زن متأهل ساکن در استان لرستان انتخاب شدند. دادهها با استفاده از مقیاسهای رضایت زناشویی انریچ، NEO-FFI، همدلی زناشویی و بخشش زناشویی به عنوان پرسشنامههای استاندارد گردآوری شدند. با کمک نرم افزار SPSS دادههای جمع آوری شده، بررسی و تجزیه و تحلیل شدند.
ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ: ضریب تعیین به دست آمده از آزمون رگرسیون خطی چندگانه برابر با 0.378 بود که نشان میدهد مدل 37.8 درصد از تغییرات رضایت زناشویی را توضیح میدهد. با توجه به ضرایب استاندارد، برونگرایی، همدلی و بخشش پیشبینیکنندههای معنادار رضایت زناشویی بودند. از یافتهها میتوان استنباط کرد که برونگرایی، همدلی و بخشش تأثیر مثبت و مطلوبی بر رضایت زناشویی دارند، به طوری که یک واحد افزایش در برونگرایی، همدلی و بخشش به ترتیب منجر به افزایش 0.121، 0.255 و 0.421 واحد در رضایت زناشویی میشود. مهمترین متغیر تأثیرگذار بر رضایت زناشویی بخشش بود و پس از آن همدلی و سپس برونگرایی تأثیرگذار بودند.
ﻧﺘﯿﺠﻪﮔﯿﺮی: برای تقویت رضایت زوجین، به ویژه زنان پیشنهاد میشود، برنامههای آموزشی ترتیب داده شود که افزایش آگاهی در مورد ویژگی شخصیتی برونگرایی و تقویت ویژگیهای مثبت مانند همدلی و بخشش را در اولویت قرار دهد.