رابطه رفتارهای پرخطر با حساسیت اضطرابی و تصور منفی از خود با میانجیگری اجتناب تجربی
دوره 16، شماره 62، تابستان 1405، صفحه 1-18
https://doi.org/10.22034/spr.2026.545319.2179
امیرحسین قاسمی، حسین محققی، رسول کردنوقابی، رزیتا امانی
چکیده مقدمه: با توجه به شیوع نگرانکننده رفتارهای پرخطر در نوجوانان و پیامدهای آسیبزای آن، این پژوهش با هدف تعیین رابطه بین رفتارهای پرخطر با حساسیت اضطرابی و تصور منفی از خود با در نظر گرفتن نقش میانجیگری اجتناب تجربی انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر، توصیفی از نوع همبستگی با مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانشآموزان متوسطه دوم شهر همدان در سال تحصیلی 1402-1401 بود که از این میان، تعداد 327 نفر به روش نمونهگیری خوشهای مرحلهای به عنوان نمونه وارد پژوهش شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاسهای خطرپذیری نوجوانان ایرانی زادهمحمدی و همکاران (1390)، اجتناب تجربی چندبعدی گامز و همکاران (2011)، حساسیت اضطرابی ریس و همکاران (1986) و تصویر خود منفی موسکویچ و هایدر (2011) بود. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری به کمک نرم افزار SPSS-27 و AMOS-26 استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد رفتارهای پرخطر با حساسیت اضطرابی (27/0=r)، تصور منفی از خود (25/0=r) و اجتناب تجربی (52/0=r) رابطه مثبت معناداری داشت (01/0P<). همچنین، اجتناب تجربی با حساسیت اضطرابی (34/0=r) و تصور منفی از خود (37/0=r) رابطه مثبت معناداری داشت (01/0P<). بر اساس آزمون بوتاستراپ، اثر غیرمستقیم حساسیت اضطرابی (08/0=β، فاصله اطمینان 95درصد: 15/0-03/0) و تصور منفی از خود (08/0=β، فاصله اطمینان 95درصد: 14/0-03/0) بر رفتارهای پرخطر با میانجیگری اجتناب تجربی معنادار بود (01/0P<). نتیجهگیری: با توجه به یافتهها میتوان نتیجه گرفت که اجتناب تجربی به عنوان یک مکانیسم واسطهای کلیدی، رابطه بین حساسیت اضطرابی و تصور منفی از خود با رفتارهای پرخطر در نوجوانان را تبیین میکند. این نتایج بر اهمیت طراحی مداخلات روانشناختی با هدف کاهش اجتناب تجربی، حساسیت اضطرابی و تصور منفی از خود در پیشگیری از رفتارهای پرخطر نوجوانان تأکید دارد. بنابراین، اجتناب تجربی مکانیسم کلیدی است و میتواند هدف مداخلات مدرسهمحور باشد.
ارائهی مدل علّی گرایش به رفتارهای پرخطر بر اساس نگرش مذهبی و سبکهای فرزند پروری والدین: با میانجیگری چشمانداز زمان
دوره 11، شماره 42، تابستان 1400، صفحه 35-52
https://doi.org/10.22034/spr.2021.261707.1620
حسن فرزانه جاجرمی، نعمت ستوده اصل، رضا کهساری، فائزه جهان
چکیده مقدمه: رفتارهای پرخطر، رفتارهایی هستند که سلامت و بهزیستی نوجوانان و جوانان را در معرض خطر قرار میدهد. هدف پژوهش حاضر ارائهی مدل علّی گرایش به رفتارهای پرخطر بر اساس نگرش مذهبی و سبکهای فرزند پروری والدین با میانجیگری چشمانداز زمان بود.
روش: پژوهش حاضر از لحاظ ماهیت کاربردی، نوع کمی و ازنظر فرآیند و روش جمعآوری و تحلیل دادهها توصیفی-پیمایشی است. روش تجزیه و تحلیل دادهها، روش مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعهی آماری پژوهش موردنظر، کلیه دانش آموزان دختر متوسطهی شهر تهران در سال تحصیلی 1399-1398 به تعداد 251000 نفر بودند. نمونه پژوهش با استفاده از فرمول کوکران 383 نفر با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه فرزند پروری ادراکشده بوری (PAQ)(1991)، نگرشسنج مذهبی گلریز و براهنی (1353)، پرسشنامه چشمانداز زمان زیمباردو (ZTPI) (1999) و مقیاس خطرپذیری نوجوانان ایرانی زادهمحمدی و همکاران (1390) استفاده شد.
یافتهها: نتایج پژوهش بیانگر آن است که گرایش به رفتار پرخطر با نگرش مذهبی رو سبک های فرزندپروری ابطه مستقیم دارد. همچنین گرایش به رفتار پرخطر بر اساس نگرش مذهبی با میانجیگری چشمانداز زمان رابطه غیرمستقیم دارد. نتایج نشان داد که گرایش به رفتار پرخطر بر اساس سبک فرزند پروری با میانجیگری چشمانداز زمان رابطه غیرمستقیم دارد.
نتیجهگیری: نتایج نشان داد که چگونه عوامل درون فردی در یک مدل بر گرایش به انواع رفتارهای پرخطر در نوجوانان تأثیر میگذارند. در نهایت نتایج نشان داد که مدل کلی تحقیق از برازش قوی برخوردار است.