انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Designing a training package based on mirror neurons and determining its effectiveness on aggression of children divorce طراحی بسته آموزشی مبتنی بر نورونهای آینه ای و تعیین اثربخشی آن بر پرخاشگری فرزندان طلاق 242304 10.22034/spr.2025.513147.2100 FA مهرداد گشتاسب دانشجوی دکتری روانشناسی،گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-8697-5092 نیلوفر میکائیلی استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-5510-5983 نادر حاجلو استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-2935-7455 اکبر عطادخت استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-5538-9242 Journal Article 2025 03 18 In the third millennium, many changes have occurred in the social status of societies, and according to statistics from the World Health Organization, social harms, including divorce and its negative effects on children, have had a worrying increase. discovery of mirror neurons and their effective role in aggression, and children of divorce have may resolve problems in this area. aim of the present study is to design an educational package based on mirror neurons and determine its effectiveness on the aggression of children of divorce. Method: In this quasi-experimental study with a pre-test and post-test design, 30 students, children of divorce with high aggression scores, were selected purposefully during the year 2024-2025 from schools in Sangar district of Rasht city and randomly divided into two experimental and control groups. The experimental group received 8 mirror neuron-based therapy sessions. Participants completed an aggression questionnaire Eysenck and Wilson (1975) before and after treatment. Descriptive indices and analysis of One-way analysis of covariance were used in spss22 software to analyze the results. Findings: The results of the analysis showed that mirror neuron-based therapy reduced aggression in the experimental group compared to the control group without treatment (p مقدمه: در عصر هزاره سوم میلادی دگرگونی های زیادی در وضعیت اجتماعی جوامع رخ داده و طبق آمارهای سازمان جهانی بهداشت آسیب های اجتماعی از جمله طلاق و اثرات منفی آن بر فرزندان روند افزایشی نگران کننده ای داشته است. از بزرگترین اکتشافات جدید علوم عصب شناختی اجتماعی کشف نورونهای آینه ای و نقش موثر آنها در پرخاشگری بوده که فرزندان طلاق مشکلات زیادی در این حوزه‌ دارند. هدف پژوهش حاضر طراحی بسته آموزشی مبتنی بر نورونهای آینه ای و تعیین اثربخشی آن بر پرخاشگری فرزندان طلاق است. روش‌: در این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون ۳۰ دانش آموز فرزند طلاق با نمره پرخاشگری بالا به‌صورت هدفمند از مدارس بخش سنگر شهرستان رشت انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه در سال 1403-1404مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه آزمایش ۸ جلسۀ درمان مبتنی بر نورونهای آینه ای دریافت کردند.شرکت‌کنندگان پرسشنامۀ پرخاشگری آیزنگ و ویلسون(1975) را قبل و پس از درمان تکمیل کردند. برای تجزیه نتایج از شاخص‌های توصیفی و تحلیل کوواریانس یک راهه در نرم افزارspss22 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل نشان داد که درمان مبتنی بر نورونهای آینه ای باعث کاهش پرخاشگری گروه آزمایش در مقایسه با گروه بدون درمان گواه گردیده است .(p

https://www.socialpsychology.ir/article_242304_374509da360f720111bc52b3265acb63.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 The Effect of Compassion-Focused Therapy on Compassion Fatigue and Emotion Regulation in Educators of Care Centers for Abused and Neglected Children اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خستگی ناشی از دلسوزی و تنظیم هیجان در مربیان مراکز نگهداری از کودکان بدسرپرست و بی‌سرپرست 242306 10.22034/spr.2025.512960.2099 FA ابوالقاسم یعقوبی استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران 0000-0002-1949-6814 زینب قربانی کاندیدای دکتری روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران 0009-0009-7658-6734 محمدرضا روشنائی کاندیدای دکتری روانشناسی، دانشکدۀ علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. 0000-0003-0855-2304 محمدرضا ذوقی پایدار دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. 0000-0002-9748-6363 Journal Article 2025 10 02 Introduction: Certain occupations, particularly those involving the care of abused and neglected children, can significantly impact the mental health of professionals, underscoring the need for targeted psychological interventions for educators. This study aimed to determine the effect of Compassion-Focused Therapy (CFT) on compassion fatigue and emotion regulation among educators working in care centers for abused and neglected children. Method: This quasi-experimental study employed a pre-test and post-test design with a control group. The statistical population comprised all female educators from care centers for abused and neglected children under the auspices of the Golestan Provincial Welfare Organization. A convenience sample of 30 educators from centers in the cities of Galikesh, Gonbad Kavous, and Minudasht was selected and randomly assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). Data were collected using the Compassion Fatigue Questionnaire (Portnoy, 1996) and the Emotion Regulation Questionnaire (Gross & John, 2022). The experimental group participated in eight 90-minute sessions of Compassion-Focused Therapy, after which a post-test was administered to both groups. The data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA). Results: The results of multivariate analysis of covariance (MANCOVA) indicated a statistically significant difference between the experimental and control groups in post-test scores for compassion fatigue, expressive suppression, and cognitive reappraisal (the subscales of emotion regulation) following the intervention (p < 0.01). Specifically, Compassion-Focused Therapy significantly reduced compassion fatigue (p < 0.01) and the use of expressive suppression (p < 0.01), while significantly improving the use of cognitive reappraisal (p < 0.01) in the experimental group compared to the control group. Conclusion: Given the demonstrated effectiveness of Compassion-Focused Therapy, the application of this approach is recommended as a suitable intervention strategy for enhancing the mental health and mitigating the emotional pressures experienced by this group of caregivers. مقدمه:بعضی از مشاغل از جمله مراقبت از کودکان بدسرپرست و بی‌سرپرست دارای اثرات و پیامدهایی بر سلامت روان مربیان می‌باشد که این امر لزوم مداخلات روانشناختی را در مربیان ضروری می‌سازد.لذا هدف از این پژوهش،تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خستگی ناشی از دلسوزی و تنظیم هیجان در مربیان مراکز نگهداری از کودکان بدسرپرست و بی‌سرپرست بود. روش:پژوهش حاضر نیمه-آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل مربیان خانم مراکز نگهداری از کودکان بدسرپرست و بی‌سرپرست سازمان بهزیستی استان گلستان بود که از بین آنها،تعداد30 نفر از مربیان مراکز سه شهر گالیکش، گنبد کاووس و مینودشت به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه15نفره آزمایش و کنترل جایگذاری شدند.ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه‌های خستگی از دلسوزی پورنتوی(1996)و تنظیم هیجان گراس و جان(2003)و پروتکل شفقت درمانی بود.گروه آزمایش طی8 جلسه90 دقیقه‌ای تحت درمان مبتنی بر شفقت قرار گرفت و سپس از آنها پس آزمون گرفته شد. جهت تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیره نشان داد تفاوت میانگین نمرات خستگی ناشی از دلسوزی، سرکوب و ارزیابی مجدد (مقیاس‌های تنظیم هیجان) بعد از درمان مبتنی بر شفقت در مقایسه با گروه کنترل معنادار بود(01/0>P)،به‌طوری که درمان مبتنی بر شفقت باعث کاهش خستگی ناشی از دلسوزی(01/0>P) و سرکوب هیجانات(01/0>P) و بهبود ارزیابی مجدد هیجانات(01/0>P) شد. نتیجه‌گیری:با توجه به اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت، به‌کارگیری این روش به عنوان یک راهکار مداخله‌ای مناسب برای ارتقای سلامت روانی و کاهش فشارهای هیجانی در این گروه از مربیان حائز اهمیت است.

https://www.socialpsychology.ir/article_242306_d4f0d452f9cb73856722e1c083eee1d2.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Comparison of the Effectiveness of Cognitive-Behavioral and Psychoeducational Interventions on Impulsivity and Self-Worth in Female Students with Love Addiction مقایسه اثربخشی مداخله‌های شناختی-رفتاری و روانی-آموزشی بر تکانشگری و خود-ارزشمندی در دانشجویان دختر دارای اعتیاد به عشق 242307 10.22034/spr.2024.471213.1971 FA مهرنوش گرجی چالسپاری دانشجوی دکتری روان‌شناسی عمومی؛ دانشکده ادبیات و علوم انسانی؛ دانشگاه گیلان؛ رشت؛ ایران. 0009-0000-0464-1647 سید موسی کافی استاد گروه روان‌شناسی؛ دانشکده ادبیات و علوم انسانی؛ دانشگاه گیلان؛ رشت؛ ایران. عباس ابوالقاسمی استاد گروه روان‌شناسی؛ دانشکده ادبیات و علوم انسانی؛ دانشگاه گیلان؛ رشت؛ ایران؛ 0000-0002-7378-9730 Journal Article 2025 02 28 Introduction: The aim of this study was to compare the effectiveness of cognitive-behavioral therapy (CBT) and psychoeducational interventions on impulsivity and self-worth among female students experiencing love addiction. Method: This study employed a quasi-experimental design with a pre-test, post-test, and three-month follow-up, including a control group. The statistical population comprised all undergraduate female students at the University of Guilan during the 2022–2023 academic year. From 120 students who scored above the cutoff of 16 on the Love Addiction Inventory, 30 participants were randomly selected and assigned to two experimental groups (n = 10 each) and one control group (n = 10). Data were collected using the Love Addiction Inventory (Peabody, 2005), the Barratt Impulsiveness Scale (Barratt, 2004), and the Contingencies of Self-Worth Scale (Crocker, 2003). The first experimental group received ten 45-minute sessions of cognitive-behavioral intervention, while the second experimental group received ten 45-minute sessions of psychoeducational intervention. The control group received no intervention and remained on a waiting list. Data were analyzed using repeated measures analysis of variance (ANOVA). Results: The results indicated that both interventions significantly reduced impulsivity and increased self-worth (p < 0.05). Bonferroni post hoc tests revealed no significant difference between the effectiveness of the cognitive-behavioral and psychoeducational interventions on either impulsivity or self-worth (p > 0.05). Conclusion: The findings suggest that both cognitive-behavioral and psychoeducational interventions are effective in improving impulsivity and self-worth among individuals with love addiction, with neither approach demonstrating superiority over the other. مقدمه: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی مداخلات شناختی- رفتاری و روانی- آموزشی بر تکانشگری و خود -ارزشمندی در دانشجویان دختردارای اعتیاد به عشق انجام شد. روش: روش تحقیق شامل طرح نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه کنترل به همراه پیگیری سه‌ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی دانشجویان کارشناسی دانشگاه گیلان در سال تحصیلی 1402-1401 بودند. از بین 120 دانشجوی دختری که نمره بالاتر از 16 در پرسشنامه اعتیاد به عشق داشتند، 30 نفر به‌صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه آزمایشی (هر کدام 10 نفر) و یک گروه کنترل (10 نفر) تقسیم شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات شامل پرسشنامه‌های اعتیاد به عشق پی بادی (2005)، تکانشگری بارت (2004) و خود- ارزشمندی کروکر (2003) بود. گروه آزمایشی اول تحت 10 جلسه 45 دقیقه‌ای مداخله شناختی- رفتاری و گروه آزمایشی دوم تحت 10 جلسه 45 دقیقه‌ای مداخله روانی- آموزشی قرار گرفتند. گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله بهطور معناداری تکانشگری را کاهش داده و خود- ارزشمندی را افزایش دادند (05/0>p). آزمون تعقیبی بن‌فرونی نشان داد که تفاوت معناداری بین اثربخشی مداخله شناختی- رفتاری و روانی- آموزشی بر تکانشگری و خود- ارزشمندی وجود ندارد (05/0>p ). نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مداخلات شناختی- رفتاری و روانی- آموزشی هر دو به طور مؤثری در بهبود تکانشگری و خود- ارزشمندی در افراد مبتلا به اعتیاد به عشق تأثیرگذار هستند و از لحاظ اثرگذاری تفاوتی با هم ندارند.

https://www.socialpsychology.ir/article_242307_73a51065de60dad24e95528d17f75b29.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 The Relationship Between Risk Perception and Addiction Considering the Mediating Role of Social Health Among Motorcyclists in Tehran رابطه بین ادراک خطر و اعتیاد با میانجی گری سلامت اجتماعی در موتور سواران شهر تهران 242308 10.22034/spr.2026.518820.2116 FA مهناز مغانلو استادیار،گروه روان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. 0000-0002-7103-8933 مجید توکلی فرد کارشناسی ارشد، روانشناسی اجتماعی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2025 10 07 Introduction: The aim of the present study was to investigate the relationship between risk perception and addiction, considering the mediating role of social health among motorcyclists in District 12 of Tehran Municipality. Method: This study employed a correlational design using regression analysis to predict risk perception based on addiction, with social health as a mediating variable. The statistical population consisted of all motorcyclists referring to addiction treatment clinics in District 12 of Tehran Municipality. A purposive sample of 300 participants was selected. Data were collected using the Motorcyclists' Risk Perception Questionnaire (Elliot et al., 2008), the Substance Use Disorder Questionnaire (Berman et al., 2005), and the Social Health Questionnaire (Safarinia, 2010). Results: The results of stepwise regression analysis revealed that addiction significantly predicted risk perception (β = -1.22, p < 0.001). Social health (β = 0.146) and its dimensions—including social flourishing (β = 0.111), social cohesion (β = 0.282), social acceptance (β = 0.615), and social participation (β = 0.662)—also significantly predicted risk perception. Furthermore, social health demonstrated a significant negative correlation with addiction (r = -0.223, p < 0.001). Conclusion: These findings suggest that addiction may diminish motorcyclists' risk perception, both directly and indirectly through its negative association with social health. This reduction in risk perception may subsequently contribute to an increased likelihood of traffic accidents. The results underscore the importance of considering social health factors in interventions aimed at reducing risky driving behaviors among motorcyclists. مقدمه: هدف از مطالعه حاضر، بررسی رابطه ادراک خطر و اعتیاد با توجه به نقش میانجی سلامت اجتماعی در بین موتورسیکلت سواران منطقه 12 شهرداری تهران بود. روش: مطالعه حاضر همبستگی از انواع مطالعات ارتباطی بود که با روش تحلیل رگرسیون ادراک خطر توسط اعتیاد و متغیر میانجی سلامت اجتماعی پیش‌بینی شد. جامعه آماری، کلیه موتورسیکلت سواران مراجعه کننده به کلینیک‌های ترک اعتیاد منطقه 12 شهرداری تهران در بازه زمانی سال 1402-1403 بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند، 300 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های ادراک خطر موتورسیکلت سواران الیوت و همکاران (2008)، پرسش نامه اختلال مصرف مواد برمن و همکاران (2005) و پرسش‌نامه سلامت اجتماعی صفاری‌نیا (1399) پاسخ دادند. یافته‌ها: نتایج تحلیل رگرسیون گام‌‌ به‌گام نشان داد که اعتیاد با ضریب بتای 1/22- ادراک خطر را پیش‌بینی می‌کند، سلامت اجتماعی با بتای 146/0 و ابعاد آن به ترتیب شکوفایی اجتماعی 111/0، انسجام اجتماعی 282/0، پذیرش اجتماعی 615/0 و مشارکت اجتماعی 662/0 ادراک خطر را پیش‌بینی می‌کنند و سلامت اجتماع بر اعتیاد با ضریب همبستگی 223/0- اثر دارند و این روابط معنی‌دار می‌‌باشند. نتیجه‌گیری: بنابراین اعتیاد می‌تواند سطح ادراک خطر موتورسیکلت سواران را از طریق تاثیر میزان سلامت اجتماعی بر ادراک خطر در فرد موتور‌سوار، کاهش دهد و منجر به حوادث شود.

https://www.socialpsychology.ir/article_242308_bf1875e1fb239998f41b6b966bc5f399.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Analyzing the Influence of Social Participation Dimensions on General Health and Its Components (Somatic Symptoms, Anxiety-Insomnia, Social Dysfunction, and Depression) in Male Students تحلیل تأثیر ابعاد مشارکت اجتماعی بر سلامت عمومی و ابعاد آن، علائم جسمانی، اضطراب-بی‌خوابی، اختلال در کارکرد اجتماعی و افسردگی در دانش‌آموزان پسر 242309 10.22034/spr.2026.510662.2093 FA ارسلان طهماسبی دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نراق، نراق، ایران. محمد حسین پوریانی استادیار، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نراق، نراق، ایران. حسن خیری استاد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران. Journal Article 2025 09 09 Introduction: This study aimed to analyze the influence of various dimensions of social participation—namely political, civic, religious, and cultural participation—on general health and its components (somatic symptoms, anxiety-insomnia, social dysfunction, and depression) among male senior high school students in Khorramabad. Method: The research employed a descriptive-correlational design. The statistical population comprised all male senior high school students in Khorramabad during the spring of 2022, from which a sample of 210 participants was selected using multi-stage cluster sampling. Data were collected using the General Health Questionnaire (GHQ; Goldberg & Hillier, 1979) and a researcher-made Students' Social Participation Questionnaire (SSPQ). Pearson's correlation coefficient and multiple regression analysis were employed for data analysis. Results: Participation in political, civic, religious, and cultural activities demonstrated a significant positive correlation with higher general health scores, as well as significant negative correlations with somatic symptoms, anxiety-insomnia, and depression (p < 0.01). However, no significant correlation was observed between any dimension of social participation and social dysfunction. Regression analyses revealed that civic and religious participation were significant positive predictors of general health and significant negative predictors of somatic symptoms, anxiety-insomnia, and depression (p < 0.05). In contrast, political and cultural participation did not emerge as significant predictors in the regression models. Conclusion: Civic and religious participation emerged as the primary predictors of general health among male senior high school students, highlighting their unique and important role in promoting adolescent health and well-being. ﻣﻘﺪﻣﻪ: این پژوهش با هدف تحلیل تأثیر ابعاد مشارکت اجتماعی (سیاسی، مدنی، مذهبی و فرهنگی) بر سلامت عمومی و ابعاد آن (علائم جسمانی، اضطراب-بی‌خوابی، اختلال در کارکرد اجتماعی و افسردگی) در دانش‌آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر خرم‌آباد انجام شد. روش: پژوهش حاضر از لحاظ روش از نوع مطالعات توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری، کلیه دانش‌آموزان پسر دوره دوم متوسطه ساکن خرم‌آباد در بهار سال 1401 بود که از بین آن‌ها با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، 210 نفر انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسش‌نامه سلامت عمومی (GHQ، گلدبرگ و هیلر، 1979) و پرسش‌نامه محقق‌ساخته مشارکت اجتماعی دانش‌آموزان (SSPQ) بودند. داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تجزیه‌وتحلیل شدند. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ: مشارکت در فعالیت‌های سیاسی، مدنی، مذهبی و فرهنگی، با سلامت عمومی بالاتر و علائم جسمانی کمتر و سطوح پایین‌تر اضطراب- بی‌خوابی و افسردگی، همبستگی معنادار داشتند (p<0/01). با این حال، همبستگی معناداری بین ابعاد مشارکت و اختلال در کارکرد اجتماعی مشاهده نشد. مدل‌های رگرسیون نشان دادند که مشارکت مدنی و مذهبی پیش‌بینی‌کننده‌های معناداری برای افزایش سلامت عمومی، کاهش علائم جسمانی، اضطراب- بی‌خوابی و افسردگی در دانش‌آموزان پسر دوره دوم متوسطه هستند (p<0/05)، اما مشارکت سیاسی و فرهنگی در مدل‌های رگرسیونی نقش پیش‌بینی‌کننده معناداری نداشتند. ﻧﺘﯿﺠﻪﮔﯿﺮی: مشارکت مدنی و مذهبی، پیش‌بینی‌کننده‌های اصلی سلامت عمومی دانش‌آموزان پسر بودند و بر اهمیت ویژه این دو نوع مشارکت در ارتقای سلامت نوجوانان دلالت دارند.

https://www.socialpsychology.ir/article_242309_8ad207d92db39799f4d157fdf7c5edc9.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Testing a Model of Students' Suicidal Thoughts Based on Early Emotional Abuse and Dark Personality Traits: The Mediating Role of Anger Rumination آزمون مدل افکار خودکشی دانشجویان براساس آزاردیدگی هیجانی اولیه و ویژگی های تاریک شخصیت: نقش میانجی نشخوارگری خشم 242313 10.22034/spr.2026.517297.2113 FA سیف الله آقاجانی استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-9848-9016 محمد زارعی نوروزی دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0009-0009-7993-0211 نازنین اصغری ها کارشناس ارشد مشاوره خانواده، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، گیلان، ایران غزاله افخمی تیموری کارشناس پرستاری، گروه پرستاری مامایی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران زهرا میل کاریزی کارشناسی پرستاری، گروه پرستاری مامایی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران Journal Article 2025 11 29 Introduction: In the contemporary era, suicide is recognized as one of the most serious social problems, resulting in the death of a significant number of individuals who attempt it each year. Consequently, identifying the factors contributing to suicidal ideation is of paramount importance. The aim of the present study was to test a model of suicidal thoughts in students based on early emotional abuse and dark personality traits, with anger rumination serving as a mediating variable. Method: This study was applied in terms of purpose and employed a descriptive-correlational design using structural equation modeling. The statistical population comprised all male and female students at Mohaghegh Ardabili University during the 2023–2024 academic year, from which a convenience sample of 305 participants was selected. Data were collected using the Suicidal Ideation Scale (Beck et al., 1979), the Anger Rumination Scale (Sukhodolsky et al., 2001), the Early Trauma Inventory (Bernstein et al., 2003), and the Dark Triad Dirty Dozen scale (Jonason & Webster, 2010). Descriptive statistics (mean and standard deviation) were used to summarize the findings. Inferential analyses, including Pearson correlation tests and structural equation modeling, were conducted using SPSS-27 and AMOS-24 software. Results: The results indicated that the proposed research model demonstrated a good fit with the data. Early emotional abuse had a significant direct effect (p < 0.01) and a significant indirect effect (p < 0.05) on suicidal thoughts, with the indirect effect being mediated by anger rumination. Additionally, dark personality traits exhibited a significant direct effect on suicidal thoughts (p < 0.01). Conclusion: These findings can inform the design of educational and therapeutic interventions aimed at preventing suicidal thoughts and attempts by targeting early emotional experiences, maladaptive personality traits, and ruminative cognitive styles. مقدمه: در عصر حاضر خودکشی بهعنوان یکی از جدیترین معضلات اجتماعی شناخته میشود که هر ساله بخش اعظمی از اقدام کنندگان به آن را به کام مرگ میکشاند؛ بههمین دلیل شناخت عوامل مؤثر بر آن از اهمیت بسزایی برخوردار است. بنابراین هدف پژوهش حاضر آزمون مدل افکار خودکشی دانشجویان براساس آزاردیدگی هیجانی اولیه و ویژگیهای تاریک شخصیت: نقش میانجی نشخوارگری خشم بود. روش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش انجام نیز توصیفی- ‌همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری مورد پژوهش تمام دانشجویان دختر و پسر دانشگاه محقق اردبیلی در سال تحصیلی 1403-1402 بودند که از بین آن‌ها تعداد 305 نفر به‌صورت در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری اطلاعات مقیاسهای افکار خودکشی (بک و همکاران، 1979)؛ نشخوار خشم (ساخادولسکی و همکاران، 2001) و پرسشنامههای آزاردیدگی هیجانی اولیه (برنستاین و همکاران، 2003) و ویژگیهای تاریک شخصیت (جوناسون و وبستر، 2010) بود. برای توصیف یافته‌ها از میانگین و انحراف استاندارد و برای استنباط اطلاعات نیز از آزمون‌های همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری به‌کمک نرم‌افزارهای SPSS-27 و AMOS-24 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که مدل پژوهشی از برازش مطلوبی برخوردار بود. همچنین دیگر نتایج پژوهش نشان داد، آزاردیدگی هیجانی اولیه بهصورت مستقیم (01/0>P) و غیرمستقیم (05/0>P) و از طریق میانجیگری نشخوار خشم و ویژگیهای تاریک شخصیت تنها به صورت مستقیم (01/0>P) بر افکار خودکشی اثرگذار هستند. نتیجه‌گیری: از این نتایج میتوان برای طراحی مداخلات آموزشی و درمانی با هدف پیشگیری از بروز افکار و اقدام به خودکشی استفاده نمود.

https://www.socialpsychology.ir/article_242313_44f0f69a1e80efae6c5c496108ae2b4e.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 The psychological process of emotional infidelity in middle-aged women: A data-based theory فرایند روانشناختی بروز بی‌وفایی عاطفی در زنان میانسال؛ یک نظریه داده‌بنیاد 242315 10.22034/spr.2026.520338.2121 FA ساجد یعقوب نژاد قاین گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان،تهران-ایران. 0000-0002-9201-2425 Journal Article 2025 09 05 Introduction: Emotional infidelity represents a complex phenomenon in marital relationships with profound implications for mental health and couple satisfaction. This issue holds particular significance among middle-aged women due to the unique psychological and social transitions associated with midlife. The present study aimed to identify the psychological processes underlying emotional infidelity and to develop a theoretical model grounded in empirical data. Method: Data were collected during 2024 through semi-structured interviews with five middle-aged women (aged 35–55 years) who had experienced disclosed emotional infidelity within the preceding three years. Interviews were conducted at two reputable psychology clinics in Tehran and continued until theoretical saturation was achieved. Data analysis employed open, axial, and selective coding procedures, culminating in the extraction of a paradigmatic model centered on the core psychological process of emotional infidelity. Results: The results revealed that diminished emotional intimacy, feelings of loneliness, marital dissatisfaction, and the pursuit of emotional support constituted the primary antecedents of emotional infidelity. Following engagement in such relationships, participants employed concealment, cognitive rationalization of their behavior, and anxiety related to potential disclosure as key strategies for managing internal and external conflicts. Ultimately, the revelation of infidelity frequently resulted in feelings of guilt, diminished self-esteem, social shame, and marital dissolution. Conclusion: These findings enhance understanding of the antecedents, processes, and consequences of emotional infidelity among middle-aged women and offer practical insights for family counselors and psychologists. Recommendations for mitigating emotional infidelity in this population include strengthening communication and emotional skills, expanding specialized counseling services, implementing targeted media programs, and enhancing social support networks. مقدمه: بی‌وفایی عاطفی یکی از مسائل پیچیده در روابط زناشویی است که سلامت روان و رضایت زوجین را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این پدیده در زنان میانسال به دلیل تغییرات روان‌شناختی و اجتماعی میان‌سالی اهمیت ویژه‌ای دارد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی فرایندهای روان‌شناختی بی‌وفایی عاطفی و ارائه یک مدل نظری مبتنی بر داده‌های واقعی انجام شد. روش: داده‌ها در سال ۱۴۰۳ و از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج زن میانسال (۳۵ تا ۵۵ ساله) که طی سه سال اخیر تجربه بی‌وفایی عاطفی افشا شده داشتند، جمع‌آوری شد. مصاحبه‌ها تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت و داده‌ها در دو کلینیک روان‌شناسی معتبر در تهران گردآوری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی انجام شد و در نهایت یک مدل پارادایمی متمرکز بر فرایند روان‌شناختی مرکزی بی‌وفایی عاطفی استخراج شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد، کاهش صمیمیت عاطفی، احساس تنهایی، نارضایتی زناشویی و جستجوی حمایت عاطفی از مهم‌ترین عوامل زمینه‌ساز بی‌وفایی هستند. پس از ورود به این روابط، پنهان‌کاری، توجیه رفتار و اضطراب ناشی از افشای رابطه، به‌عنوان راهبردهای کلیدی برای مدیریت تعارضات به کار گرفته می‌شوند. افشای بی‌وفایی پیامدهایی همچون احساس گناه، کاهش عزت نفس، شرم اجتماعی و فروپاشی زندگی زناشویی دارد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها می‌توانند به درک بهتر علل، فرایندها و پیامدهای بی‌وفایی عاطفی کمک کنند و برای مشاوران و روان‌شناسان کاربردی باشند. پیشنهاد می‌شود با آموزش مهارت‌های ارتباطی و هیجانی، گسترش مشاوره‌های تخصصی و تقویت حمایت‌های اجتماعی، زمینه کاهش بی‌وفایی عاطفی در دوران میانسالی فراهم شود.

https://www.socialpsychology.ir/article_242315_2b0722d856abcba0a3345349838b5c32.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 The Effectiveness of Short-Term Solution-Focused Group Therapy on Self-Efficacy and Problem-Solving Styles in Adolescents Who Are Victims of Bullying اثربخشی گروهدرمانی کوتاهمدت راهحلمحور بر احساس خودکارآمدی و سبکهای حل مسئله نوجوانان قربانی قلدری 242316 10.22034/spr.2026.521268.2126 FA فاطمه رحمتی توسه کله کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران. 0000-0001-2345-6789 محمود خلیلی نژاد دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-5346-1159 عباسعلی حسین خانزاده استاد گروه روان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0003-4060-0011 Journal Article 2025 10 27 Introduction: Victims of bullying often exhibit deficits in self-efficacy and adaptive problem-solving styles. Short-term solution-focused group therapy may serve as an effective intervention for improving these psychological variables. The aim of this study was to evaluate the effectiveness of short-term solution-focused group therapy on self-efficacy and problem-solving styles in adolescents who have experienced bullying victimization. Method: This study employed a quasi-experimental design with a pre-test and post-test and a control group. The statistical population comprised all male first-year high school students in District 1 of Rasht during the 2024–2025 academic year. Following a two-stage screening process, a convenience sample of 30 participants was selected and randomly assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). The experimental group received seven 90-minute sessions of short-term solution-focused group therapy. Data were collected using the Illinois Bullying Scale (Espelage & Holt, 2001), the Bullying/Victim Questionnaire (Olweus, 1996), the Self-Efficacy Questionnaire (Morris, 2001), and the Problem-Solving Styles Questionnaire (Cassidy & Long, 1996). Analysis of covariance (ANCOVA) was employed for data analysis. Results: The findings revealed that short-term solution-focused group therapy had a statistically significant effect on all components of self-efficacy, with the exception of social self-efficacy, and on all components of problem-solving styles, with the exception of the creative style (p < 0.01). Conclusion: Short-term solution-focused group therapy, by fostering a positive group atmosphere, appears to enhance problem-solving skills and improve self-efficacy beliefs. These improvements, in turn, may increase the capacity of adolescent bullying victims to effectively cope with victimization experiences. مقدمه: قربانیان قلدری ضعف در خودکارآمدی و سبکهای حل مسئله را نشان میهند. این درحالی است که گروه‌درمانی کوتاه مدت راهحل محور میتواند در بهبود این متغیرها اثربخش باشد؛ بنابراین هدف این پژوهش ارزیابی اثربخشی گروه درمانی کوتاهمدت راهحلمحور بر خودکارآمدی و سبکهای حل مسئله نوجوانان قربانی قلدری بود. روش: روش مطالعه حاضر نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانشآموزان متوسطه اول پسر ناحیه یک شهر رشت در سال تحصیلی 1403-1404 بودند که از میان آنها پس از طی دو مرحله به روش نمونهگیری در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دوگروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. گروه آزمایش 7 جلسه 90 دقیقهای گروهدرمانی راهحل محور کوتاهمدت را دریافت کرد. ابزار پژوهش شامل مقیاس قلدری ایلینویز اسپالگه و هولت (2001)، پرسشنامه قلدری/ قربانی الویس (1996)، پرسشنامه خودکارآمدی موریس (2001) و پرسشنامه سبکهای حل مسئله کسیدی و لانگ (1996) بود. برای تجزیه‌وتحلیل دادهها از روش تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل دادهها نشان داد، گروهدرمانی کوتاهمدت راهحل محور بر همه مؤلفه‌های خودکارآمدی (به استثنا خودکارآمدی اجتماعی) و بر همه مؤلفه‌های حل مسئله (به استثنا سبک خلاق) تأثیر معنی‌داری داشت (01/0 > p). نتیجه گیری: با توجه به یافتهها،گروهدرمانی کوتاهمدت راهحلمحور با ایجاد یک فضای گروهی مثبت، زمینه را برای افزایش مهارتهای حل مسئله و بهبود احساس خودکارآمدی فراهم نمود که درنتیجه افزایش توانایی مقابله با پدیده قلدری را در نوجوانان قربانی قلدری بههمراه داشت.

https://www.socialpsychology.ir/article_242316_ca52b79eae20f0ab9bf48feeac56bf09.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Predicting Quarter Life Crisis based on Social Procrastination, Social identity and Cognitive-Emotional Regularity mediated by Social Support-Family پیش بینی بحران یک چهارم زندگی بر اساس سهل‌انگاری اجتماعی، هویت اجتماعی و نظم‌جوئی شناختی هیجانی با میانجی گری حمایت اجتماعی-خانواده 242317 10.22034/spr.2026.530085.2149 FA فاطمه بیان فر دانشیار گروه روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه پیام نور تهران،ایران 0000-0003-2241-4987 مهزاد رجایی منش دانشجوی دکتری مشاوره، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. Journal Article 2025 10 12 Introduction: The term "quarter-life crisis" refers to a transitional period from adolescence to adulthood, often characterized by feelings of uncertainty, anxiety, impaired emotional regulation, and diminished psychological well-being. The objective of the present study was to predict quarter-life crisis based on social procrastination, social identity, and cognitive-emotional regulation, with family social support serving as a mediating variable. Method: The statistical population comprised all psychology students at Payam Noor University of Semnan during the 2024–2025 academic year, from which 259 participants were selected through simple random sampling. Data were collected using the Quarter-Life Crisis Scale (Afandi et al., 2023), the Social Procrastination Scale (Safarinia, 2010), the Social Identity Scale (Safarinia & Roshan, 2011), the Cognitive-Emotional Regulation Scale (Garnefski, 2001), and the Perceived Social Support-Family Scale (Procidano & Heller, 1983). Pearson's correlation coefficient and structural equation modeling (SEM) were employed for data analysis. Results: The results indicated that the proportion of variance explained in the primary endogenous variable (quarter-life crisis) by the four predictor variables was 0.749. The direct effects of social procrastination (β = 0.392), social identity (β = -0.407), adaptive cognitive-emotional regulation (β = -0.345), and maladaptive cognitive-emotional regulation (β = 0.367) on quarter-life crisis were all statistically significant (p < 0.001). Furthermore, family social support emerged as a significant mediator in the relationships between social procrastination (β = 0.278), social identity (β = -0.249), adaptive cognitive-emotional regulation (β = -0.258), maladaptive cognitive-emotional regulation (β = 0.292), and quarter-life crisis (p < 0.001). Discussion: The findings of this study provide a conceptual and theoretical framework for identifying potential antecedents of quarter-life crisis. This framework may assist in identifying predictive and protective factors that can mitigate psychological distress prior to the onset of quarter-life crisis. مقدمه: بحران یک چهارم زندگی مرحله‌ای از زندگی میان نوجوانی و بزرگسالی است که با سردرگمی ،اضطراب ،ضعف در کنترل هیجانات و کاهش بهزیستی روانشناختی همراه است. بنابر این هدف از پژوهش حاضر پیش‌بینی بحران یک چهارم زندگی بر اساس سهل‌انگاری اجتماعی، هویت اجتماعی و نظم‌جوئی شناختی هیجانی با میانجی‌گری حمایت اجتماعی-خانواده بود. روش: جامعه‌ی آماری تمامی دانشجویان رشته‌های روانشناسی دانشگاه پیام نورشهر سمنان درسال تحصیلی1404- 1403 بودند که 259 نفر از آنان با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پرسشنامه بحران یک چهارم زندگی افندی (2023)، سهل‌انگاری اجتماعی صفاری‌نیا (1389)، هویت اجتماعی صفاری‌نیا و روشن (1390)، نظم‌جوئی شناختی هیجانی گارنفسکی (2001)، حمایت اجتماعی-خانواده پروسیدانو و هلر (1983) بود.داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد میزان واریانس تبیین شده متغیر درونزای اصلی مدل از طریق چهار متغیر برابر749/0 بود. اثر مستقیم سهل‌انگاری اجتماعی(392/0 β=)، هویت اجتماعی(407/0-0 β=)، نظم‌جوئی شناختی هیجانی سازش‌یافته (345/0-0 β=)، نظم‌جوئی شناختی هیجانی سازش‌نیافته (367/0 β=)، بر بحران زندگی در سطح (001P< ) معنی دار بود. حمایت اجتماعی در رابطه میان سهل‌انگاری اجتماعی(278/0 β=)، هویت اجتماعی(249/0- β=)، نظم‌جوئی شناختی هیجانی سازش‌یافته (258/0-β=)، نظم‌جوئی شناختی هیجانی سازش ‌نیافته (292/0 β=) با بحران زندگی در سطح (001P<) نقش واسطه‌ای داشت. نتیجه‌گیری:یافته‌های این پژوهش چارچوبی مفهومی و نظری برای شناسایی پیشایندها احتمالی بحران یک چهارم زندگی فراهم می‌کند که می‌تواند پیش از بروز بحران یک چهارم زندگی به شناسایی عوامل پیش‌بینی‌کننده و محافظ به منظور کاهش آسیب‌های روانشناختی کمک کند.

https://www.socialpsychology.ir/article_242317_951d41c10e01c25a2345cc4cdd4fe7a4.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Comparing the Effectiveness of Self-Affirmation Training and Positive Psychology Training on Social Skills in Male Secondary School Students with Academic Underachievement مقایسه اثربخشی روش آموزش تاییدخود و آموزش مثبت‌نگر بر مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان پسر دارای افت تحصیلی در دوره دوم متوسطه 242318 10.22034/spr.2025.513718.2104 FA امین کامیاب دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، گروه روان‌شناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران 0009-0006-5898-5967 مجتبی محمدی جلالی فراهانی استادیار گروه آموزش روان‌شناسی و مشاوره ، دانشگاه فرهنگیان‌، تهران، ایران 0000-0003-4395-0172 امین کرایی استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران 0000-0002-0949-7135 کوروش گودرزی استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران 0000-0002-3908-9175 Journal Article 2025 03 24 Introduction: Academic underachievement represents a significant and multifaceted challenge within educational systems, affecting not only students' academic performance but also their psychological and social well-being. This phenomenon can lead to diminished self-confidence, increased anxiety, and impaired social relationships, ultimately limiting an individual's life opportunities in the long term. Consequently, identifying and evaluating effective interventions to enhance social skills and mitigate the negative consequences of academic failure is of considerable importance. The present study aimed to compare the effectiveness of self-affirmation training and positive psychology training on the social skills of male secondary school students experiencing academic underachievement. Method: This study employed a quasi-experimental pretest-posttest design with a control group and a follow-up phase. The statistical population comprised all male students in the second stage of secondary education in Dargaz County who had demonstrated academic underachievement. A purposive sample of 60 students was selected and randomly assigned to three groups: self-affirmation training (n = 20), positive psychology training (n = 20), and a control group (n = 20). The intervention programs were implemented over a specified period. Data were collected using the Social Skills Inventory (Riggio, 1986) and analyzed using repeated-measures analysis of variance (ANOVA) and Bonferroni post-hoc tests. Results: The findings revealed that both the self-affirmation training program and the positive psychology training program significantly improved students' social skills compared to the control group (p < 0.05). However, positive psychology training demonstrated significantly greater effectiveness in enhancing social skills than self-affirmation training. These improvements were sustained at the follow-up assessment, indicating the long-term benefits of both interventions. Conclusion: The results indicate that while both educational approaches were effective in improving the social skills of academically underachieving students, positive psychology training exhibited superior efficacy due to its comprehensive, motivational nature and emphasis on fostering positive thinking. Accordingly, the implementation of positive psychology-based approaches may serve as a practical strategy for enhancing students' social interactions and psychological well-being. مقدمه: افت تحصیلی یکی از چالش‌های مهم و چندبُعدی در نظام‌های آموزشی است که نه‌تنها عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، بلکه سلامت روانی و اجتماعی آن‌ها را نیز تهدید می‌کند. این پدیده می‌تواند موجب کاهش اعتماد به نفس، افزایش اضطراب، و اختلال در روابط اجتماعی شود و در بلندمدت فرصت‌های زندگی فرد را محدود سازد. از این‌رو، شناسایی و بررسی مداخلات مؤثر برای بهبود مهارت‌های اجتماعی و کاهش آثار افت تحصیلی اهمیت زیادی دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی روش‌های آموزش تأیید خود و آموزش مثبت‌نگر بر مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان پسر دارای افت تحصیلی در دوره دوم متوسطه انجام شد. این پژوهش به دنبال شناسایی روش‌های مؤثر در بهبود مهارت‌های اجتماعی این دانش‌آموزان بوده که می‌تواند به کاهش مشکلات روان‌شناختی، اجتماعی و تحصیلی آن‌ها کمک کند. روش: طرح پژوهش نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پسر مقطع دوم متوسطه در شهرستان درگز بوده که شکست تحصیلی را تجربه کرده بودند. تعداد ۶۰ دانش‌آموز به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه آموزش خودتأییدی، آموزش روان‌شناسی مثبت و گروه کنترل قرار گرفتند. برنامه‌های آموزشی طی یک دوره مشخص اجرا شد و داده‌ها از طریق سیاهه مهارت‌های اجتماعی (ریگو‌، 1986) جمع‌آوری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر دو روش برنامه آموزش خودتأییدی و برنامه آموزش مثبت‌نگر به‌طور معناداری مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان را در مقایسه با گروه کنترل بهبود بخشیدند (p<0.05). با این‌حال، آموزش روان‌شناسی مثبت اثربخشی بیشتری در افزایش مهارت‌های اجتماعی داشت. این بهبودها در مرحله پیگیری نیز حفظ شدند که نشان‌دهنده مزایای بلندمدت این مداخلات است. نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که هرچند هر دو روش آموزشی در بهبود مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان دارای افت تحصیلی مؤثر بودند، اما آموزش مثبت‌نگر به‌دلیل ماهیت جامع، انگیزشی و تأکید بر نگرش مثبت، عملکرد مؤثرتری داشته است. بنابراین، استفاده از رویکردهای مثبت‌نگر می‌تواند راهکاری کاربردی برای ارتقای تعاملات اجتماعی و سلامت روانی دانش‌آموزان باشد.

https://www.socialpsychology.ir/article_242318_ef85f61e27ee554513cd74124539697d.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Causal Modeling of Internet Addiction Based on Stressful Experiences and Social Appearance Anxiety: The Mediating Role of Social Support مدل‌یابی علی اعتیاد به اینترنت براساس تجربه‌های فشارزا و اضطراب ظاهر اجتماعی: نقش میانجی حمایت اجتماعی 242320 10.22034/spr.2026.516282.2110 FA شبنم محمدی خانقاه فارغ التحصیل کارشناسی ارشد رشته روانشناسی عمومی دانشگاه محقق اردبیلی- معلم 0009-0001-5067-6522 سجاد بشرپور هیئت علمی دانشگاه محقق اردبیلی/اردبیل/ایران 0000-0002-2920-2605 نادر حاجلو هیئت علمی دانشگاه محقق اردبیلی/اردبیل/ایران 0000-0002-2935-7455 Journal Article 2025 09 11 Introduction: Internet addiction is a significant mental health concern among adolescents, associated with various negative individual and social consequences. Stressful experiences and social appearance anxiety—defined as concerns about negative evaluation by others—are recognized as major risk factors for the development of this addiction. However, the mediating role of social support in these relationships remains underexplored. The present study aimed to examine the causal model of internet addiction based on stressful experiences and social appearance anxiety, with social support as a mediating variableMethod: This descriptive-correlational study was conducted among male high school students in Ardabil during the academic year 2023–2024. A sample of 450 students aged 12 to 14 years was selected using multi-stage cluster sampling. Data were collected using Young's Internet Addiction Questionnaire (1998), the Stressful Experiences Questionnaire (Maslach, 2015), the Social Appearance Anxiety Scale (Hart et al., 2008), and the Perceived Social Support Scale (Zimet et al., 1988). Data were analyzed using Pearson correlation coefficient and structural equation modelin Results: The results revealed that stressful experiences (β = 0.394, p < 0.001), social appearance anxiety (β = 0.862, p < 0.001), and social support (β = 0.489, p < 0.001) each had a direct positive effect on internet addiction. Furthermore, mediation analysis indicated that social support modulated the negative effects of stressful experiences and social appearance anxiety on internet addiction. Conclusion: Social support functions as a psychological shield, mitigating the detrimental effects of daily stressors and appearance-related concerns on the tendency toward unhealthy internet use. Accordingly, strengthening support networks for at-risk students may play an effective role in preventing internet addiction. مقدمه: اعتیاد به اینترنت به‌عنوان یکی از چالش‌های مهم سلامت روان در نوجوانان، با پیامدهای منفی فردی و اجتماعی همراه است. تجربه‌های فشارزا و نگرانی از ارزیابی منفی دیگران (اضطراب ظاهر اجتماعی) از عوامل خطر مهم در گرایش به این اعتیاد محسوب می‌شوند؛ بااین‌حال، نقش حمایت اجتماعی به‌عنوان یک میانجی در این رابطه کمتر بررسی شده است. ازاین‌رو، پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل علّی اعتیاد به اینترنت بر اساس تجربه‌های فشارزا و اضطراب ظاهر اجتماعی با نقش میانجی حمایت اجتماعی انجام شد. روش: این پژوهش توصیفی- همبستگی در جامعه دانش‌آموزان پسر مقطع متوسطه شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ اجرا شد. از این جامعه، تعداد ۴۵۰ دانش‌آموز ۱۲ تا ۱۴ ساله با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های اعتیاد به اینترنت یانگ (۱۹۹۸)، تجربه‌های فشارزا مسلچ (۲۰۱۵)، اضطراب ظاهر اجتماعی هارت و همکاران (۲۰۰۸) و حمایت اجتماعی ادراک‌شده زیمت و همکاران (۱۹۸۸) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های ضریب همبستگی پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری تجزیه‌وتحلیل شد. یافته‌ها: تجربه‌های فشارزا (0.394 β=) و اضطراب ظاهر اجتماعی (0.862 β=) . با افزایش احتمال اعتیاد به اینترنت همراه بودند. حمایت اجتماعی (0.489 β=)، نیز به‌صورت مستقیم با اعتیاد به اینترنت رابطه داشت. تحلیل میانجی‌گری نشان داد که حمایت اجتماعی اثرات منفی تجربههای فشار زا و اضطراب ظاهر اجتماعی بر اعتیاد به اینترنت را تعدیل می‌کند (P>0.0001). نتیجه‌گیری: حمایت اجتماعی به‌عنوان یک سپر روان‌شناختی عمل کرده و می‌تواند، تأثیرات مخرب استرس‌های روزمره و نگرانی از ظاهر را بر تمایل به استفاده ناسالم از اینترنت کاهش دهد. بر این اساس، تقویت شبکه‌های حمایتی برای دانش‌آموزان در معرض خطر، می‌تواند نقش مؤثری در پیشگیری از اعتیاد به اینترنت ایفا کند.

https://www.socialpsychology.ir/article_242320_10e7600ac07348a71e29f16d659b1e33.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Investigating the Mediating Role of Empathy in the Relationship between Authoritarianism and Dimensions of Social Dominance Orientation with Speciesism بررسی مدل میانجی‌گری همدلی در رابطۀ بین اقتدارطلبی و ابعاد جهت‌گیری سلطۀ اجتماعی با گونه‌پرستی 242321 10.22034/spr.2026.517269.2112 FA اطهره انتظاری زارچ دانشگاه یزد 0009-0000-3780-9717 زهرا نادری نوبندگانی گروه روانشناسی، دانشگاه یزد شکوفه دادفرنیا دانشگاه یزد Journal Article 2025 10 19 Introduction: In recent years, speciesism and animal rights have emerged as complex interdisciplinary challenges across various scientific domains, including ethics, social psychology, sociology, and gender studies. The present study specifically investigates the mediating role of empathy in the relationship between dimensions of social dominance orientation and right-wing authoritarianism with speciesism among women and men. Method: This study employed a correlational design using structural equation modeling. The study population consisted of all individuals aged 18 to 70 years residing in Yazd city during the year 1403 (2024–2025) who held at least a high school diploma. A total of 442 participants (228 women, 199 men, and 15 individuals with unspecified gender) were selected through convenience sampling. Participants completed the following instruments: the Speciesism Scale (Cavalieri, 2019), a researcher-developed Right-Wing Authoritarianism questionnaire (1403), the Social Dominance Orientation scale (Ho et al., 2015), and the Interpersonal Reactivity Index (empathy) (Davis, 1983). Model fit indices, standardized coefficients, descriptive statistics, correlation coefficients, and the bootstrap method (for examining the mediating role of empathy) were employed in the analysis. Results: The results indicated that empathy, as a mediating variable, significantly influences the relationship between right-wing authoritarianism and dimensions of social dominance orientation with speciesism (p < 0.001). Conclusion: Based on the findings of this study, it can be concluded that personality traits may exert a substantial influence on empathy levels and, consequently, on speciesist attitudes. مقدمه: در سال‌های اخیر، مسئلۀ گونه‌پرستی و حقوق حیوانات به‌عنوان چالش‌های پیچیده و میان‌رشته‌ای در عرصه‌های مختلف علمی از جمله اخلاق، روان‌شناسی اجتماعی، جامعه‌شناسی و مطالعات جنسیتی مطرح شده‌است. این پژوهش به‌طور خاص به بررسی نقش میانجی همدلی در رابطۀ بین ابعاد جهت‌گیری سلطۀ اجتماعی و اقتدارطلبی با گونه‌پرستی در زنان و مردان پرداخت. روش: روش پژوهش حاضر همبستگی از نوع مدل‌سازی معادلات ساختاری و جامعۀ پژوهش شامل تمامی افراد ۱۸ تا ۷۰ سال ساکن شهر یزد در سال ۱۴۰۳ بود که حداقل مدرک تحصیلی دیپلم را دارا بودند. از این جامعه تعداد ۴۴۲ نفر (۲۲۸ نفر زن؛ ۱۹۹ نفر مرد و ۱۵ نفر ذکر نشده) با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های گونه‌پرستی کاویولا (۲۰۱۹)، اقتدارطلبی محقق‌ساخته (۱۴۰۳)، جهت‌گیری سلطۀ اجتماعی هو و همکاران (۲۰۱۵) و همدلی دیویس (۱۹۸۳) پاسخ دادند. در تحلیل داده‌ها از شاخص‌های برازش مدل سازی معادلات ساختاری، ضرایب استاندارد و همچنین روش‌های آمار توصیفی و ضرایب همبستگی استفاده شد. در نهایت برای بررسی نقش میانجی همدلی از آزمون بوت استراپ استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد، همدلی به‌عنوان متغیر میانجی، رابطۀ اقتدارطلبی و ابعاد جهت‌گیری سلطۀ اجتماعی با گونه‌پرستی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد (001/0 p<). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این پژوهش می‌توان گفت ویژگی‌های شخصیتی می‌توانند، تأثیر مهمی بر همدلی و به تبع آن نگرش‌های گونه‌پرستانه داشته ‌باشند.

https://www.socialpsychology.ir/article_242321_c9a20740d2ba6bcc482a358c4ef856b9.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Modeling the Helicopter Parenting Style and Irrational Beliefs in Speech Anxiety: The Mediating Role of Perfectionism Among Female Middle School Students مدل یابی سبک فرزندپروری هلیکوپتری و باورهای غیرمنطقی در اضطراب سخنرانی با میانجیگری کمال‌گرایی دانش آموزان 242322 10.22034/spr.2026.511133.2095 FA سید محمد امین هوشمند میرحسینی دانشجوی دکترا، گروه علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران امان الله سلطانی استادیار، گروه علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران میترا کامیابی استادیار، گروه علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران نجمه حاجی‌پور عبایی استادیار، گروه علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران Journal Article 2025 04 21 Introduction: Helicopter parenting style and irrational beliefs can have profound effects on the psychological and social well-being of adolescents. Speech anxiety is a prevalent issue among this age group, which may be influenced by these parenting styles and cognitive patterns. The present study aims to model the relationship between helicopter parenting style and irrational beliefs with speech anxiety, considering the mediating role of perfectionism among female middle school students. Methods: This descriptive-correlational study employed structural equation modeling. The statistical population consisted of all female middle school students in Kerman city during the academic year 2023–2024. A total of 560 students were selected using multi-stage cluster sampling. Data were collected using the Helicopter Parenting Questionnaire (Pistella et al., 2020), the Irrational Beliefs Scale (Jones, 1968), the Positive and Negative Perfectionism Questionnaire (Terry-Short et al., 1995), and the Personal Report of Communication Apprehension (McCroskey, 1970). Data were analyzed using structural equation modeling. Results: The proposed model examining the relationship between helicopter parenting style and irrational beliefs with speech anxiety, with perfectionism as a mediating variable among female middle school students, demonstrated an acceptable fit. Significant relationships were found between helicopter parenting, irrational beliefs, perfectionism, and speech anxiety (p < 0.05). Furthermore, perfectionism mediated the relationship between helicopter parenting and irrational beliefs with speech anxiety (p < 0.05). Conclusion: Helicopter parenting style, irrational beliefs, and perfectionism play significant roles in increasing speech anxiety among adolescents. Perfectionism, as a mediating variable, appears to strengthen these relationships and thereby impacts the psychological and social well-being of students. مقدمه: سبک فرزندپروری هلیکوپتری و باورهای غیرمنطقی می‌توانند تأثیرات عمیقی بر سلامت روانی و اجتماعی دانش‌آموزان بگذارند. اضطراب سخنرانی یکی از مشکلات شایع در این گروه سنی است که ممکن است تحت تأثیر این سبک‌های تربیتی و باورهای نادرست قرار گیرد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف مدلیابی نقش سبک فرزندپروری هلیکوپتری و باورهای غیرمنطقی در اضطراب سخنرانی با توجه به نقش میانجی کمال‌گرایی در دانشآموزان دختر دوره اول متوسطه انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصیفی، از نوع همبستگی و معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشآموزان دختر متوسطه اول شهر کرمان در سال تحصیلی 1403-1402 است که 560 نفر با روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای بهعنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای والدگری هلیکوپتری پیستلا و همکاران (2020)، باورهای غیرمنطقی جونز (1968)، کمال‌گرایی مثبت و منفی توسط تری شورت و همکاران (1995) و پرسشنامه اضطراب سخنرانی مک کوبی (1970) استفاده شدهاست. دادهها با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری تجزیهوتحلیل شد. یافته ها: مدل نقش سبک فرزندپروری هلیکوپتری و باورهای غیرمنطقی در اضطراب سخنرانی با توجه به نقش میانجی کمال‌گرایی در دانشآموزان دختر دوره اول متوسطه از برازش قابل قبولی برخودار است. بطوریکه بین فرزندپروری هلیکوپتری و باورهای غیرمنطقی باکمال‌گرایی و اضطراب سخنرانی رابطه معناداری وجود دارد (05/0p<). و کمالگرایی در رابطه فرزندپروری هلیکوپتری و باورهای غیرمنطقی با اضطراب سخنرانی نقش میانجی دارد (05/0p<). نتیجه‌گیری: سبک فرزندپروری هلیکوپتری، باورهای غیرمنطقی و کمال‌گرایی نقش‌های مهمی در افزایش اضطراب سخنرانی دارند. کمال‌گرایی به‌عنوان یک متغیر میانجی، این رابطه‌ها را تقویت کرده و بر سلامت روانی و اجتماعی دانش‌آموزان تأثیرگذار است.

https://www.socialpsychology.ir/article_242322_1e07a2e2476324b196814dd325e24a8e.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 The Effectiveness of Time Perspective Training on Hope and Quality of Life in Patients with Type 2 Diabetes اثربخشی آموزش چشم انداز زمان بر امید و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو 242323 10.22034/spr.2024.485612.2012 FA انوشه فردآقایی دانشگاه پیام نور 0000-0002-3016-6525 مجید صفاری نیا گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0003-4225-5899 احمد علیپور گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2024 08 29 Introduction: The present study was conducted to investigate the effectiveness of time perspective training on hope and quality of life in patients with type 2 diabetes. Method: This study employed a quasi-experimental design with pre-test, post-test, and three-month follow-up, including a control group. Participants were selected through purposive sampling and were then randomly assigned to either an experimental group or a control group. The experimental group received time perspective training over eight weeks, while the control group received no intervention. The study population comprised all patients with type 2 diabetes who were referred to a diabetes and endocrinology treatment center in Dubai, United Arab Emirates, during the summer of 1402 (2023). Results: The findings revealed that the time perspective training approach significantly increased hope (F = 7.391, p = 0.010) and improved quality of life (F = 11.674, p = 0.002) among patients with type 2 diabetes. Conclusion: The results of this study indicate that time perspective training can serve as an effective intervention for enhancing hope and improving the quality of life in patients with type 2 diabetes. These changes appear to influence not only individual aspects but also social dimensions of well-being. Accordingly, time perspective training may be utilized as an effective method to promote the mental and social health of individuals with diabetes. مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر آموزش چشم‌انداز زمان بر امید و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. روش: پژوهش حاضر، یک‌ طرح‌ نیمه آزمایشی‌ از نوع‌ پیش‌آزمون‌- پس‌آزمون‌ و پیگیری سه ماهه‌ با گروه‌ کنترل بود. افراد نمونه به صورت هدفمند گزینش شده و سپس به صورت تصادفی در یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت هشت هفته آموزش‌های چشم‌انداز زمان را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. جامعه‌ پژوهش‌ حاضر، شامل‌ تمام‌ بیماران‌ مبتلا به‌ دیابت نوع دو بود که‌ در تابستان 1402 به‌ مرکز درمانی دیابت و غدد شهر دبی در امارات متحده عربی‌ مراجعه‌ کردند. یافته ها: یافتهها نشان داد که رویکرد آموزش چشمانداز زمان موجب افزایش امید (F=7.391 , p=0.010) و بهبود کیفیت زندگی (F=11.674 , p=0.002) در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو شد. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که آموزش چشم‌انداز زمان می‌تواند به عنوان یک مداخله مؤثر در افزایش امید و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو استفاده شود. این تغییرات نه تنها بر جنبه‌های فردی بلکه بر ابعاد اجتماعی نیز تأثیرگذار است. بنابراین، می‌توان از آموزش چشم‌انداز زمان به عنوان روشی مؤثر برای ارتقای سلامت روانی و اجتماعی بیماران دیابتی بهره برد.

https://www.socialpsychology.ir/article_242323_2ac8e16e575fd20b49b888dc29b70b02.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 The Relationship between Personality Traits and Social Media Addiction in Adults: The Mediating Role of Fear of Missing Out رابطه بین ویژگی‌های شخصیتی و اعتیاد به رسانه‌های اجتماعی در جوانان: با میانجیگری ترس از در حاشیه ماندن 242324 10.22034/spr.2026.520227.2122 FA جمیله واشقانی فراهانی گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران فریماه دوکوشکانی گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران Journal Article 2025 10 02 Introduction: The present study aimed to investigate the mediating role of fear of missing out (FoMO) in the relationship between personality traits and social media addiction among young adults. Method: This study employed a quantitative-descriptive research design with a correlational approach. Data were collected using three instruments: the Bergen Social Media Addiction Scale (Andreassen et al., 2012), the NEO Five-Factor Personality Inventory (Costa & McCrae, 1992), and the Fear of Missing Out Scale (Przybylski et al., 2013). An online questionnaire was administered to a sample of 209 participants (Hair et al., 2010), selected via multistage cluster sampling from 13,000 students at the South Tehran Branch of Islamic Azad University during the 2023–2024 academic year. Data were analyzed using structural equation modeling. Results: The results indicated that social media addiction could be predicted based on three personality traits—extraversion (p ≤ 0.05), agreeableness (p > 0.01), and conscientiousness (p ≤ 0.05)—as well as fear of missing out (p > 0.01). Moreover, the findings confirmed that fear of missing out plays a mediating role in the relationship between neuroticism (p ≤ 0.05), openness to experience (p ≤ 0.05), and agreeableness (p > 0.01) with social media addiction. Conclusion: These results suggest that the fear of missing out and the fear of being socially excluded are important factors motivating neurotic, open-to-experience, and agreeable individuals to engage in continuous and excessive use of social media. مقدمه: این پژوهش باهدف تبیین نقش میانجیگری ترس از در حاشیه ماندن در رابطه بین ویژگی‌های شخصیتی و اعتیاد به رسانه‌های اجتماعی در جوانان انجام شد. روش: روش پژوهش در مطالعه حاضر، کمی-توصیفی با ماهیت همبستگی بود. داده‌های پژوهش با استفاده از سه مقیاس اعتیاد به رسانه‌های اجتماعی برگن (اندرسون و همکاران، 2012)، پرسشنامه شخصیتی پنج عاملی نئو (کاستا و مک کری، ۱۹۹۲) و پرسشنامه ترس از در حاشیه ماندن (پرزیبلسکی و همکاران، 2013) و از طریق پرسشنامه آنلاین از نمونه‌ای معادل 209 نفر (هیر و همکاران، 2010) از جامعه ۱۳۰۰۰ نفری دانشجویان دانشگاه آزاد واحد تهران‌ جنوب (سال تحصیلی 1402-1403) در مجتمع ولیعصر(عج)، به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، جمع‌آوری شدند و داده ها با استفاده از روش مدل معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که اعتیاد به رسانه‌های اجتماعی بر اساس سه نوع ویژگی از ویژگی‌های شخصیتی شامل برونگرای (0٫05p≤)، سازگاری (0٫01>p) و وظیفه‌شناسی (0٫05p≤) و همچنین ترس از در حاشیه ماندن قابل پیش‌بینی (0٫01>p) است. همچنین، نتایج به‌دست‌آمده تائید کرد که ترس از در حاشیه ماندن در رابطه بین روان رنجوری (0٫05p≤)، گشودگی به تجربه (0٫05p≤) و سازگاری (0٫01>p) با اعتیاد به رسانه‌های اجتماعی نقش میانجی دارد. نتیجه‌گیری: این نتایج حاکی از آن است که ترس از در حاشیه ماندن و احساس طرد شدن یکی از عواملی مهمی است که افراد روان رنجور، گشوده به تجربه و سازگار را به استفاده مداوم و بیش‌ازحد از رسانه‌های اجتماعی ترغیب می‌کند.

https://www.socialpsychology.ir/article_242324_fabe4b718bab3966b30e08ac851c99a1.pdf

انجمن روانشناسی اجتماعی ایران پژوهش های روانشناسی اجتماعی 2251-8002 15 60 2026 02 20 Comparing the Effectiveness of Emotion Regulation Training and Interpersonal Skills Training on the Psychosocial Competence of Nurses in Tabriz مقایسه اثربخشی آموزش تنظیم هیجان و آموزش مهارت ارتباط بین فردی بر شایستگی روانی-اجتماعی پرستاران شاغل در تبریز 242325 10.22034/spr.2026.514464.2107 FA نسرین اکبری شهابی دانشجو دکتری، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی تبریز، تبریز، ایران داوود حسینی نسب استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی تبریز، تبریز، ایران 0000-0003-0056-4191 معصومه آزموده استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2025 11 09 Introduction: Failure to provide adequate mental health care for nurses can lead to disruptions in performing daily tasks, reduced motivation, and numerous individual and social consequences. This study aimed to compare the effectiveness of emotion regulation training and interpersonal skills training on the psychosocial competence of nurses. Method: The present study was a double-blinded randomized controlled trial with three groups. The study population consisted of 57 nurses, who were purposefully selected from the private hospitals of Amiralmomenin and Valiasr in Tabriz, Iran, in 2024 and were assigned to three groups in a 1:1:1 ratio. The Felner and Lease Social Competence Questionnaire (1990) was administered to all groups prior to the intervention. One intervention group received eight sessions of emotion regulation training (Gratz & Gunderson, 2006), each lasting 90 minutes, once per week. The other intervention group received interpersonal skills training (Hejazi, Babakhani, & Ahmadi, 2018) over seven sessions of 120 minutes each, twice per week. The same questionnaire was completed by participants following the intervention. Data were analyzed using MANOVA and MANCOVA. Results: The adjusted mean differences in psychosocial competence components—including behavioral skills (-11.812), cognitive skills (-3.170), emotional skills (-3.451), and motivational skills (-3.793)—were statistically significant between the two intervention groups (p < 0.005). Conclusion: Given the greater impact of interpersonal skills training compared to emotion regulation training, interpersonal skills training workshops may be utilized as an effective approach to enhance the psychosocial competence of nurses. مقدمه: عدم فراهم‌آوری سلامت روانی پرستاران منجر به بروز اختلال در انجام وظایف روزمره، کاهش انگیزه و تبعات فردی اجتماعی متعدد خواهد شد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش تنظیم هیجان و آموزش مهارت‌های ارتباط بین فردی بر شایستگی روانی-اجتماعی پرستاران اجرا شد. روش: پژوهش حاضر، یک کارآزمایی بالینی تصادفی سه گروهی، دوسوکور بود. نمونه شامل 57 پرستار بود که به صورت هدفمند از بین پرستاران شاغل در بیمارستان‌های خصوصی امیرالمومنین و ولی‌عصر تبریز در سال 1402 انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه دریافت آموزش تنظیم هیجان، مهارت‌های ارتباط بین فردی و کنترل با نسبت 1:1:1 تخصیص یافتند. پرسشنامه شایستگی روانی-اجتماعی فلنر و لیس (1990) برای اجرای پیشآزمون در اختیار گروهها قرار گرفت. بعد از ارائه آموزش تنظیم هیجان در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای بصورت هفتگی بر اساس پروتکل گراتز و گاندرسون (2006) و مهارت‌های ارتباط بین فردی در هفت جلسه 120 دقیقه‏ای و هفته‏ای دوبار بر اساس پروتکل تدوین شده توسط حجازی، باباخانی و احمدی (1397)، مجدداً همان پرسشنامه جهت اجرای پسآزمون در اختیار گروه‌ها قرار گرفت. جهت تحلیل داده‌ها از روش‌های آماری MANCOVA و MANOVA استفاده شد. یافته‌ها: اختلاف میانگین‌های تعدیل‌شده‌ مولفههای مربوط به شایستگی روانی-اجتماعی شامل مهارت رفتاری (812/11-)، مهارت شناختی (170/3-)، مهارت هیجانی (451/3-) و آمایه انگیزشی (793/3-)، بین دو گروه مداخله از نظر آماری معنی‌دار بود (005/0>P). نتیجه‌گیری: با توجه به تأثیر بیشتر آموزش مهارت‌های بین فردی نسبت به تنظیم هیجان، می‌توان از کارگاه‌های آموزشی مهارت‌های بین فردی در جهت بهبود شایستگی روانی-اجتماعی پرستاران استفاده نمود.

https://www.socialpsychology.ir/article_242325_f612ffb1f4c25603d0f6099295f1f491.pdf